Prawo rodzinne w Unii Europejskiej : małżeństwo

Postępująca migracja, która nastała wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej prowadzi bezpośrednio do istotnego zwiększenia liczby międzynarodowych rodzin. Międzynarodowa rodzina to taka, w której członkowie nie mają tego samego obywatelstwa lub nie mieszkają w tym samym państwie członkowskim. Konsekwencją tego zjawiska są liczne zmiany w regulacji europejskiego prawa rodzinnego. Istotne staje się kwestia doprowadzenia na poziome unijnym do ujednolicenia zasad jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach związanych z prawem rodzinnym.

Prawo europejskie do tej pory nie zajęło się szczegółową regulacją zagadnień związanych z rozpoczęciem stosunku małżeństwa. Kwestie te regulowane są poprzez krajowe rozporządzenia dotyczące prawa rodzinnego. Choć nie są one ujednolicone, to w większości państw członkowskich w przypadku planowania zawarcia małżeństwa z cudzoziemcem, regulacje te są do siebie bardzo zbliżone. Aby zawrzeć międzynarodowe małżeństwo w krajach Unii zainteresowane strony powinny przedstawić zaświadczenie o zdolności prawnej do zawarcia małżeństwa. Dokument ten potwierdza, że w świetle polskiego prawa nie ma żadnych przeszkód, by dany obywatel został  małżonkiem. Dokument ważny jest przez okres trzech miesięcy. Wydawany jest przez kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z miejsca ostatniego stałego zameldowania zainteresowanej strony. Aby otrzymać owy dokument należy przedstawić danemu Urzędowi Stanu Cywilnego te same zaświadczenia, na podstawie których bierzemy ślub w Polsce. Są to dokumenty poświadczające o stanie cywilnym (panna przedstawia akt urodzenia, wdowa – akt zgonu męża, rozwódka – wyrok o rozwodzie). Kolejnym dokumentem jest zapewnienie o braku przeszkód do wzięcia ślubu, w którym poświadcza się między innymi, o braku pokrewieństwa między stronami. Po otrzymaniu tych dokumentów należy przetłumaczyć je na dany język, w zależności gdzie ślub będzie się odbywał. Wpis do księgi Urzędu Stanu Cywilnego następuje w obu krajach.