Przepis o świadczeniach emerytalno-rentowych niezgodny z Konstytucją

8 marca 2012 r. wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. (sygn. akt K 5/11, Dz.U. 2012, poz. 251), który uznał, że art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest niezgodny z zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 oraz z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i z tym dniem powyższy przepis przestał obowiązywać. Treść zakwestionowanego przepisu brzmiała: „Przepis ust. 1 (Prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość – przyp. red.) stosuje się odpowiednio, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji okaże się, że przedłożone dowody nie dawały podstaw do ustalenia prawa do emerytury lub renty albo ich wysokości.

W gruncie rzeczy chodziło o to, że organy rentowe do tej pory mogły zabrać przyznane świadczenie emerytalne czy rentowe w przypadku gdy potem w jakiś sposób okazało się, że dowody nie dawały podstaw do przyznania świadczenia albo świadczenia w takiej wysokości.