Zakaz dyskryminacji pracownika przez pracodawcę

Podstawową zasadą prawa pracy jest zakaz dyskryminacji, która została określona w art. 113 Kodeksu Pracy. Stwierdza on, iż niedopuszczalna jest jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczególności ze względu na wiek, płeć, niepełnosprawność, religię, rasę,  przekonania polityczne, narodowość, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także ze względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony lub w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy.

Kodeks pracy wyraźnie nakazuje, że pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych. W zatrudnieniu, równe traktowanie  oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z przyczyn wymienionych powyżej. Bezpośrednie dyskryminowanie istnieje wtedy, gdy pracownik z jednej lub z kilku przyczyn określonych wyżej był, jest lub mógłby być traktowany w porównywalnej sytuacji mniej korzystnie niż inni pracownicy. Przejawem dyskryminacji w tym rozumieniu może być działanie polegające na zachęcaniu innej osoby do naruszania zasady równego traktowania w zatrudnieniu lub też zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności albo poniżenie lub upokorzenie pracownika, czyli tzw. molestowanie.
Pośrednie dyskryminowanie natomiast istnieje wtedy, kiedy na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują dysproporcje w zakresie warunków zatrudnienia na niekorzyść wszystkich lub znacznej liczby pracowników, którzy  należą do grupy wyróżnionej ze względu na jedną lub kilka przyczyn określonych powyżej, jeżeli dysproporcje te nie mogą być uzasadnione innymi powodami.
Dyskryminowaniem ze względu na płeć jest poza tym każde nieakceptowane zachowanie o charakterze seksualnym lub odnoszące się do płci pracownika, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności lub poniżenie albo upokorzenie pracownika. Może to być na przykład molestowanie seksualne. Osoba pokrzywdzona przez pracodawcę, który naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma całkowite prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę.
Z zasady niedyskryminacji wynika , iż pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o takiej samej wartości. Pracami o jednakowej wartości są takie prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym