Zarząd majątkiem wspólnym przez małżonków cz. I

Podobnie jak przy współwłasności, w stosunku do rzeczy należących do majątku wspólnego, każdy małżonek ma prawo współposiadania i korzystania z nich w takim zakresie, w jakim daje się to pogodzić ze współposiadaniem i współposiadaniem drugiego małżonka.

Oboje małżonkowie zobowiązani są współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym (w szczególności: udzielać informacji o stanie majątku, o wykonywaniu zarządu i o zobowiązaniach go obciążających). Każdy może samodzielnie zarządzać majątkiem (z zastrzeżeniem wyżej wymienionego informowania), chyba, że dotyczy to przedmiotów służących jednemu z małżonków do wykonywania zawodu (przedmiotami które służą jednemu z małżonków do wykonywania zawodu każdy zarządza sam.)

Natomiast drugi małżonek może się takim czynnościom sprzeciwić, jednakże nie dotyczy to:

– czynności w bieżących sprawach życia codziennego
– zmierzających do zwykłego zaspokajania rodziny
– podejmowanych w ramach działalności zarobkowej.

Sprzeciw jest skuteczny wobec osoby trzeciej, jeśli mogła się ona z nim zapoznać przed dokonaniem czynności. W razie sprzeciwu można zwrócić się do sadu o zgodę. Ustawa nie mówi jakie są skutki takiego skutecznego sprzeciwu, lecz można uznać, że czynności takie są niezgodne z ustawą, przez co są nieważne.

Są natomiast takie czynności, do których skuteczności wymagana jest zgoda drugiego małżonka, czyli inaczej niż w ogólnej normie uprawniającej do samodzielnego działania i tylko następujące czynności (nie ma rozróżnienia odnośnie czynności zwykłego zarządu):

1) czynności prawne zmierzające do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego oraz do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków
2) czynności prawne prowadzące do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego, którego przedmiotem jest budynek lub lokal.
3) czynności prawne prowadzące do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa.
4) darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych.

Zgoda drugiego małżonka musi być wyrażona albo przy tej czynności albo czynność ta ma być potwierdzona następczo – od tego zależy jej ważność.